خسرو امینی: گروسی معمار واترپلوی ایران بود

ورزش قهرمانی را با هم شروع و به پایان رساندیم

خسرو امینی در خصوص هم دوره بودنش با مرحوم گروسی گفت: ما ورزش قهرمانی را دقیقا با هم آغاز و در یک سال به پایان رساندیم. مرحوم گروسی از آبادان ورزش را آغاز کرد و چند دوره از آبادان در قهرمانی کشور شرکت کرد. بعد به تهران آمد و دانشگاه را در رشته تربیت بدنی پیگیری کرد. بعد از آن هم ورزش قهرمانی را در تهران دنبال کرد و چندین دوره با هم به همراه تیم ملی به مسابقات اعزام شدیم.

چهارمی تیم ملی واترپلو در بازی های آسیایی بانکوک با حضور مرحوم گروسی

پیشکسوت واترپلو ادامه داد: در سال ۱۹۷۰ تیم ملی واترپلو برای نخستین بار در بازی های آسیای شرکت کرد و چهارم شد که من و مرحوم گروسی هم در تیم ملی بودیم. تا سال ۱۹۷۱ میلادی هم در تیم ملی حضور داشتیم ولی سال ۱۹۷۲ با هم از تیم ملی کنار رفتیم. بعد از ورزش قهرمانی مرحوم گروسی به سمت مربیگری رفت و من دنبال داوری را گرفتم. مرحوم گروسی ابتدا در بخش جوانان مربی بود و بعد به عنوان کمک مربی تیم ملی بزرگسالان را در بازی های آسیایی ۱۹۷۴ تهران هدایت کرد. بعد از آن هم چندین دوره به عنوان سرمربی تیم ملی را در بازی های آسیایی هدایت کرد.

مرحوم گروسی معمار واترپلوی ایران بود

امینی مرحوم گروسی را معمار واترپلوی ایران معرفی کرد و گفت: گروسی معروف به پدر واترپلوی ایران است. او اثر بزرگی در رشد واترپلوی ایران گذاشت. همه افرادی که اکنون در واترپلو و شنای ایران هستند از رضوانی تا سایر مربیانی که هدایت تیم های ملی و باشگاهی را به عهده دارند از شاگردان گروسی بوده اند. مرحوم گروسی معمار واترپلوی ایران بود و آنچه ساخته نتیجه آن معلوم است. در حال حاضر شاگردان گروسی واترپلوی ایران را اداره می کنند.

مرحوم گروسی همه زندگی اش را وقف واترپلو کرد

امینی گفت: مرحوم گروسی قبل از کرونا هم هفته ای ۴ روز به استخر ۹ دی می آمد تا شنا کند. معمولا من هم همان روزها به استخر می رفتم و یکدیگر را می دیدیم. او یک ناراحتی کوچک در قلبش داشت اما شدید نبود. به خاطر کرونا استخرها بسته شد و از هم بی خبر شدیم تا اینکه خبر وحشتناک سکته قلبی او را دو روز پیش شنیدیم. گروسی آدم نجیبی بود که همه زندگی و عمرش را برای واترپلو و شنای ایران گذاشت و هیچ بهره مادی هم از آن نبرد.

گروسی صادقانه خدمت کرد و هیچ بهره مالی نبرد

وی خاطرنشان کرد: نه اینکه بعد از مرگ گروسی بخواهم این حرف ها را بزنم نه! این ها که می گویم عین واقعیت است. اگر از ۱۰۰ نفر هم بپرسید چیزی جز این نمی گویند. در سن جوانی با همه مثل یک برادر و بعدها مثل یک پدر رفتار می کرد. بسیار شوخ طبع بود. در این اواخر که دیگر کاری نداشت در استخر بالاسر تیم های ملی می نشست و تمرینات را نگاه می کرد. هر مربی یا ورزشکاری که مشکلی داشت می پرسید و او بی ریا دانشش را در اختیار می گذاشت. او صادقانه خدمت کرد در حالی که هیچ درآمد و ثروتی از ورزش نبرد. گروسی جزو ورزشکارانی خواهد بود که پاک زندگی کرد و پاک از دنیا رفت. او پشت سر کسی صحبت نمی کرد و توقعی هم از کسی نداشت. هیچ گاه هم نگفت بیش از ۴۰ سال عمرم را گذاشتم اما امروز هیچ ندارم.
انتهای پیام